|
گاهی تنها یک پنجره رو به باران، برای زنده ماندن امید کافی است... |
گاهی زفتار ما ناشی از اوج حسمان است
وگاهی ناشی از تنفر.
گاهی لبخند ما از رضایت نیست از بی تفاوتیست
گاهی یک سلام مقدمه یک زندگیست و یا مقدمه یک فاجعه است
گاهی گریه دوای یک درده ویا از اوج درده
گاهی چشم داری اما نمیبینی و یا نداری و در زندگی برویت بازه
این بستگی به تو دارد که چطور بیندیشی چطور فکر کنی چطور انتخاب کنی
اعمال ما و رفتار دیگران در تقابلت فقط باز تاب خودت و افکارتودنیای درونت هست
ببین چگونه هستی " چیز مطلقی غیر الله نیست "
من، همین چند خط...
همیشه نوشتن درباره خودم برام سخت بوده.
وقتی می‌خوام چند خط از خودم بنویسم، انگار باید تمام گذشته، حال و شاید آینده‌ام رو توی چند جمله جا بدم!
اما راستش فکر می‌کنم بیوگرافی من، همین خودِ خودمه؛
همینی که می‌بینید، با همه خاطره‌ها، خنده‌ها، دلتنگی‌ها، اشتباه‌ها، آرزوها و امیدهاش...
آدم‌ها رو دوست دارم، فارغ از رنگ و نژاد و مذهب و دین.
به نظرم زندگی با همه سختی‌ها و ناملایماتش، هنوز اون‌قدر زیبا هست که بشه دوستش داشت؛
بالاخره خوبی هم کنار بدی معنا پیدا می‌کنه.
و اما اینجا...
اینجا برای من فقط یه وبلاگ نیست.
اینجا جاییه برای گفتن آرزوها، دردها، دلتنگی‌ها، اشک‌ها و لبخند‌هام؛
یه جور دفتر خاطراته،
یه همدم برای تنهایی‌هام،
جایی برای حرف‌هایی که شاید همیشه نتونم به کسی بگم.
اینجا می‌نویسم تا بعضی خاطره‌ها فراموش نشن،
تا بعضی حرف‌ها روی دلم نمونه
و شاید کسی، لابه‌لای این نوشته‌ها، گوشه‌ای از منو پیدا کنه.
اینجا «پنجره‌ای رو به باران» منه؛
جایی که می‌تونم خودم باشم... 🌧️🍂