|
گاهی تنها یک پنجره رو به باران، برای زنده ماندن امید کافی است... |
منتظر نیستم، اما
کمی آنطرفتر از تمامی این نیمکت ها
خاطراتی هست
که بدجور به دلم پیله کرده است…
گاهی نمی شود رفت
گاهی باد می پیچد لای شاخ و برگ درختان
و کلاغ پیر قصه ها
کوچ کردن هم از یادش می رود…
چقدر این خیابان ها را درخت و کلاغ پر کرده است
همین خیابان هایی که همه
به جایی ختم می شوند که تو را از من گرفته است…
من، همین چند خط...
همیشه نوشتن درباره خودم برام سخت بوده.
وقتی می‌خوام چند خط از خودم بنویسم، انگار باید تمام گذشته، حال و شاید آینده‌ام رو توی چند جمله جا بدم!
اما راستش فکر می‌کنم بیوگرافی من، همین خودِ خودمه؛
همینی که می‌بینید، با همه خاطره‌ها، خنده‌ها، دلتنگی‌ها، اشتباه‌ها، آرزوها و امیدهاش...
آدم‌ها رو دوست دارم، فارغ از رنگ و نژاد و مذهب و دین.
به نظرم زندگی با همه سختی‌ها و ناملایماتش، هنوز اون‌قدر زیبا هست که بشه دوستش داشت؛
بالاخره خوبی هم کنار بدی معنا پیدا می‌کنه.
و اما اینجا...
اینجا برای من فقط یه وبلاگ نیست.
اینجا جاییه برای گفتن آرزوها، دردها، دلتنگی‌ها، اشک‌ها و لبخند‌هام؛
یه جور دفتر خاطراته،
یه همدم برای تنهایی‌هام،
جایی برای حرف‌هایی که شاید همیشه نتونم به کسی بگم.
اینجا می‌نویسم تا بعضی خاطره‌ها فراموش نشن،
تا بعضی حرف‌ها روی دلم نمونه
و شاید کسی، لابه‌لای این نوشته‌ها، گوشه‌ای از منو پیدا کنه.
اینجا «پنجره‌ای رو به باران» منه؛
جایی که می‌تونم خودم باشم... 🌧️🍂