|
گاهی تنها یک پنجره رو به باران، برای زنده ماندن امید کافی است... |
یـــــــه مــــــــــرد واقعــــــــــی مردیــــــــه کـــــــــه
وقتــــــــــی یـه دختــــــــــرو دوســــــــــت داشــــــــت
واســــــه باقیــــــــه دخــــــــترا نمــــــــاز میـــــــت بخونــــــــــه . . .
من، همین چند خط...
همیشه نوشتن درباره خودم برام سخت بوده.
وقتی می‌خوام چند خط از خودم بنویسم، انگار باید تمام گذشته، حال و شاید آینده‌ام رو توی چند جمله جا بدم!
اما راستش فکر می‌کنم بیوگرافی من، همین خودِ خودمه؛
همینی که می‌بینید، با همه خاطره‌ها، خنده‌ها، دلتنگی‌ها، اشتباه‌ها، آرزوها و امیدهاش...
آدم‌ها رو دوست دارم، فارغ از رنگ و نژاد و مذهب و دین.
به نظرم زندگی با همه سختی‌ها و ناملایماتش، هنوز اون‌قدر زیبا هست که بشه دوستش داشت؛
بالاخره خوبی هم کنار بدی معنا پیدا می‌کنه.
و اما اینجا...
اینجا برای من فقط یه وبلاگ نیست.
اینجا جاییه برای گفتن آرزوها، دردها، دلتنگی‌ها، اشک‌ها و لبخند‌هام؛
یه جور دفتر خاطراته،
یه همدم برای تنهایی‌هام،
جایی برای حرف‌هایی که شاید همیشه نتونم به کسی بگم.
اینجا می‌نویسم تا بعضی خاطره‌ها فراموش نشن،
تا بعضی حرف‌ها روی دلم نمونه
و شاید کسی، لابه‌لای این نوشته‌ها، گوشه‌ای از منو پیدا کنه.
اینجا «پنجره‌ای رو به باران» منه؛
جایی که می‌تونم خودم باشم... 🌧️🍂