|
گاهی تنها یک پنجره رو به باران، برای زنده ماندن امید کافی است... |
حرف دل...
گاهی آدم خسته نیست،
فقط دلش می‌خواهد کسی باشد که بدون توضیح، حالش را بفهمد...
کسی که سکوتت را بشنود،
دلتنگی‌ات را ببیند
و بگوید:
«نگران نباش... من هستم.»
شاید بزرگ‌ترین آرامش زندگی،
داشتنِ کسی نباشد که همیشه کنارمان باشد؛
بلکه کسی باشد که حتی وقتی دور است،
دل آدم با یادش آرام بگیرد.
امروز دلم فقط همین را می‌خواهد؛
کمی آرامش،
کمی فهمیده شدن،
و دلی که هنوز به فردا امیدوار است... 🍂🌧️
من، همین چند خط...
همیشه نوشتن درباره خودم برام سخت بوده.
وقتی می‌خوام چند خط از خودم بنویسم، انگار باید تمام گذشته، حال و شاید آینده‌ام رو توی چند جمله جا بدم!
اما راستش فکر می‌کنم بیوگرافی من، همین خودِ خودمه؛
همینی که می‌بینید، با همه خاطره‌ها، خنده‌ها، دلتنگی‌ها، اشتباه‌ها، آرزوها و امیدهاش...
آدم‌ها رو دوست دارم، فارغ از رنگ و نژاد و مذهب و دین.
به نظرم زندگی با همه سختی‌ها و ناملایماتش، هنوز اون‌قدر زیبا هست که بشه دوستش داشت؛
بالاخره خوبی هم کنار بدی معنا پیدا می‌کنه.
و اما اینجا...
اینجا برای من فقط یه وبلاگ نیست.
اینجا جاییه برای گفتن آرزوها، دردها، دلتنگی‌ها، اشک‌ها و لبخند‌هام؛
یه جور دفتر خاطراته،
یه همدم برای تنهایی‌هام،
جایی برای حرف‌هایی که شاید همیشه نتونم به کسی بگم.
اینجا می‌نویسم تا بعضی خاطره‌ها فراموش نشن،
تا بعضی حرف‌ها روی دلم نمونه
و شاید کسی، لابه‌لای این نوشته‌ها، گوشه‌ای از منو پیدا کنه.
اینجا «پنجره‌ای رو به باران» منه؛
جایی که می‌تونم خودم باشم... 🌧️🍂